η συγχρονη χειρουργικη

Στην αρχαία Ελλάδα πολλοί φιλόσοφοι είχαν ασχοληθεί με την ιατρική που απέκτησε σπουδαιότερο επιστημονικό χαρακτήρα. Ο Πυθαγόρας ασχολήθηκε με τη φυσιολογία και τις επιδημίες κι ένας μαθητής του για πρώτη φορά έκανε ανατομία σε ζώο, για να μελετήσει τα λειτουργικά του συστήματα. Αλλά αυτός που αναφέρεται ως πατέρας της ιατρικής, επειδή καθιέρωσε ουσιαστικά την ιατρική σαν επιστήμη, είναι ο Ιπποκράτης.

Η σύγχρονη χειρουργική γεννιέται το 18ο αιώνα. Τότε κάνουν την εμφάνισή τους πολλές σχολές χειρουργικής, που, σιγά - σιγά, κάλυπταν, μέσα από τη μελέτη και το πείραμα, τις ατέλειες και τις αδυναμίες της επιστήμης.  

η χειρουργικη το 19 αιωνα

Μέσα στο 19ο αιώνα λύθηκαν βασικά ζητήματα χειρουργικής, όπως η αναισθητοποίηση του μέρους στο οποίο γίνεται εγχείρηση ή και ολόκληρου του ατόμου, η αντισηψία των εργαλείων και του εγχειριζόμενου μέρους και η δυνατότητα μετάγγισης αίματος. Το ποσοστό θνησιμότητας από εγχειρήσεις μειώθηκε κατά πολύ. 

η χειρουργικη τον 20 αιώνα

Το ποσοστό θνησιμότητας από εγχειρήσεις μειώθηκε κατά πολύ. Επίσης έχει τελειοποιηθεί η μεταχειρουργική φροντίδα του άρρωστου, χάρη στην αντιβίωση. Οι πιο σπουδαίες εγχειρήσεις σήμερα είναι αυτές που σχετίζονται με την μεταμόσχευση ολόκληρων οργάνων στον άρρωστο οργανισμό. Έχουμε μεταμοσχεύσεις καρδιάς, ήπατος, νεφρού κ.ά. Σοβαρότατες είναι οι εγχειρήσεις στον εγκέφαλο, στην καρδιά και στα πνευμόνια. Σκοπός της σύγχρονης χειρουργικής δεν είναι η θεραπεία, με αφαίρεση του άρρωστου μέρους του οργανισμού, αλλά η θεραπεία που γίνεται με τη διόρθωση. Η χειρουργική στις μέρες μας εξελίσσεται συνεχώς με τη χρήση των ακτίνων λέιζερ.



Η πρώτη μεταμοσχευση

Η ιστορική εγχείρηση άρχισε στη 1 μετά τα μεσάνυχτα από εικοσαμελή ομάδα γιατρών και νοσηλευτών, της οποίας προΐστατο ο ίδιος ο Μπάρναρντ, που έκανε προσωπικά τη μεταμόσχευση. Στην αρχή, η καινούργια καρδιά είχε πρόβλημα προσαρμογής στο νέο σώμα που τη φιλοξενούσε και οι γιατροί "έχασαν" για λίγα δευτερόλεπτα τον Βασκάνσκι. Γρήγορα όμως ο ασθενής τους επανήλθε στη ζωή και τελικά οι παλμοί της γυναικείας του, πλέον, καρδιάς ξαναβρέθηκαν σε ικανοποιητικά επίπεδα. Έπειτα από πέντε ώρες υπερέντασης και αγωνίας, χαράματα της Κυριακής, 3 Δεκεμβρίου,

H πρωκτολογία στην Αρχαίοτητα

Ο «πατέρας» της Ιατρικής ειναι ο πρωτοπόρος  της πρωκτολογίας, όπως  διακρίνει κανείς στα σωζόμενα έργα του «Περὶ αἰμορροΐδων» και «Περί συρίγγων».

Στο πρώτο από αυτά, ο Ιπποκράτης αναλύει λεπτομερώς το αίτιο εμφάνισης των αιμορροΐδων, αποδίδοντας το στην εγκατάσταση χολής και φλέγματος στο «απηυθυσμένο» και στο σχηματισμό οιδήματος στο εσωτερικό του από τις φλέβες της περιοχής (που θερμαίνονται), οι κορυφές των οποίων σπάζουν είτε εξ’αιτίας των κοπράνων, είτε εξ’αιτίας της συσσώρευσης του αίματος στο σημείο.

Όσον αφορά στα συρίγγια, η τεχνική είναι πανομοιότυπη με αυτή που χρησιμοποιειται στις μέρες μας (πχ. χρήση ραμμάτων-seton). Ο «πατέρας της Ιατρικής» αποδίδει το σχηματισμό των συριγγίων σε αποστήματα και δραστηριότητες που τα ενισχύουν, όπως η ιππασία και η κωπηλασία που προκαλούν τη συσσώρευση του αίματος σε ιστούς παρακείμενους του πρωκτού επιτείνοντας τη σήψη, που με τη σειρά της επεκτείνεται και οδηγεί στη ρήξη και τη δημιουργία του συριγγίου. Για να αντιμετωπιστεί ένα συρίγγιο, ο Ιπποκράτης προτείνει ουσιαστικά δύο λύσεις: τον χημικό καυτηριασμό και την απολίνωση.

Ο Iry ήταν ο πρώτος πρωκτολόγος και είχε τον τίτλο “φύλακας του βασιλικού πρωκτού”.  H στήλη του ανευρέθηκε στην Γκιζα της Αιγύπτου.

Η πρωκτολογία στο Βυζάντιο

Οι διασημότεροι χειρουργοί που ασχολήθηκαν με την πρωκτολογία την εποχή της Ρώμης και του Βυζαντίου ήταν ο Aulus Cornelius Celsus (2ος αιώνας μ.Χ.), ο Κλαύδιος Γαληνός (129-199 μ.Χ.) και ο Παύλος ο Αιγινήτης (625-690). Ο Κέλσος, όπως αναφέρει στο σύγγραμμα του de Medicina συνέχισε και διερεύνησε την μέθοδό seton για την θεραπεία των περιεδρικών συριγγίων, ο Γαληνός ταυτοποίησε τον σφιγκτήρα του πρωκτού αλλά νόμιζε ότι ο μυς αυτός προερχόταν από το δέρμα. Ο Παύλος ο Αιγινήτης ασχολήθηκε επιπλέον με την ατρησία του πρωκτού την οποία θεράπευε χειρουργικά.
Επιπλέον συστηματική ενασχόληση με την πρωκτολογία επέδειξαν οι Αέτιος Αμιδηνος (6ος αιώνας μ.Χ.) και ο Ορειβάσιος ο Περγαμηνός (325-403).